کشکولک من

یک نکته از هزاران: نکته نکته هایی از این طرف و آن طرف

یک نکته از هزاران: نکته نکته هایی از این طرف و آن طرف

هر اولی را پایانی است
مهم این است که چگونه آغازت را به پایان برسانی
اگر با هوالاول و الاخر ،در ظاهر و باطنت همراه باشی
امید عاقبت به خیری در تو میباشد
اللهم اجعل عواقب امورنا خیرا
بحق محمد و آله الطاهرین

این یک کُشَیکَل میباشد (یعنی مُصغَّر کشکول یا تو بگو همان کشکولک)
یکی از سنت های علمای گذشته ما نوشتن کشکول بوده است
که شاید معروفترین آن ها کشکول جناب شیخ بهایی علیه الرحمه است
در کشکول بیشتر سخنان و نکات زیبایی که از این طرف و آن طرف به دست می آمده نوشته می شده است
و کمتر در آن ها نوشته های خود صاحب کشکول وجود دارد
در این کشکولک هم سعی بر آن است که نوشته های بنده حتی الامکان وجود نداشته باشد
و نوشته های خود را در وبلاگی دیگر بارگذاری خواهم کرد

حضرت حسن (علیه السلام) از هر جهت حسن است. جدى چون رسول اکرم (صلی الله علیه و آله ) داشت، و پدرى چون امیرالمؤمنین(علیه السلام) ، و مادرى چون زهراى مرضیه(سلام الله علیها). اگر از همه قوانین مؤثر در تشکیل شخصیت کودک مثل قانون ورائت بگذریم، برداشت فرزند از گفتار و کردار پدر و مادر را نمى‏توانیم انکار کنیم. وقتى جدى چون رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) به قدرى عبادت کند که پاهاى مبارک او متورم شود و آیه‏ :(طه ما انْزَلْنَا عَلَیْکَ الْقُرآنَ لِتَشْقی (پیامبر! ما بر تو قرآن را نازل نکردیم تا به مشقت بیفتى. در حق وى نازل گردد، سبطى چون حسن تربیت مى‏شود که بیشتر از بیست بار پیاده به مکه مى‏رود و در بعضى از سفرها، پاهاى مبارک آن حضرت متورم مى‏شود. هنگامى که پدرى چون امیرالمؤمنین (علیه السلام)، در دل شب در وسط میدان سجاده بیندازد و تکبیرها از او شنیده شود و از ترس و ابهت پروردگار عالم بنالد، پسرى چون حسن(علیه السلام) تربیت مى‏شود که موقع وضو گرفتن، بدنش مى‏لرزد و وقتى وارد مسجد مى‏شود با تضرع مى‏گوید: الهِیِ ضَعْفُکَ بِبَابِکَ یَا مُحْسِنُ قَدْ اتَاکَ الْمُسِیُّ فَتَجَاوزْ عَنْ قَبِیحِ ما عِنْدِی بِجَمیلِ مَا عِنْدَکَ یَا کَرِیمُ.

اى خدا! مهمان تو در خانه‏ات آمده است، اى نیکو کار! گنهکار به در خانه تو آمده، اى کریم! به خوبى خود از زشتى او بگذر!

وقتى پدرى چون امیرالمؤمنین(علیه السلام)، سى سال براى مصالح اسلام صبر کند و با دیگران بسازد، و چون کسى که خارى در چشم او و استخوانى در گلوى او باشد، در این جهان زندگى کند، فرزندى چون حسن (علیه السلام) خواهد داشت که ده سال براى مصالح اسلام صبر مى‏کند و با معاویه مدارا مى‏نماید.

او مادرى چون زهرا (سلام الله علیها) دارد که غذاى خود و وابستگان خود را به فقیر مى‏دهد، سپس غذا تهیه مى‏کند. یتیمى مى‏آید و باز غذا را به او مى‏دهد و در بار سوم غذا را به اسیر مى‏دهد و بالاخره با آب افطار مى‏کنند و غذا نمى‏خورند، و آیه مبارکه: وَیُطْعِمُونَ الْطَّعَامَ عَلَی حُبِّهِ مِسْکِیناً وَیَتِیماً وَاسِیراً و غذاى خود را که به آن احتیاج داشتند، به فقیر و یتیم و اسیر مى‏دهند.» در حق آنان نازل مى‏شود؛ این ایثارگرى را فرزندش حسن (علیه السلام) به ارث خواهد برد.

روزى سائلى خدمت آن بزرگوار آمد و اظهار فقر کرد و براى آن حضرت دو بیت شعر خواند که مضمون آن چنین است: چیزى ندارم که بفروشم و حوایج خود را رفع کنم، و حالم برگرفته‏ام گواه است و فقط آبرویم مانده، که مى‏خواستم فروخته نشود؛ ولى امروز تو را خریدار یافتم، آبرویم را بخر و مرا از فقر نجات ده! حضرت به آن کسى که تهیه مخارج در دستش بود، فرمود: «هر چه دارى به این مرد بده که من از او خجالت مى‏کشم!» دوازده هزار درهم موجودى را به او داد، چنانکه براى مخارج آن روز چیزى نماند، و جواب دو شعر را نیز چنین داد: «تو از ما با عجله چیزى خواستى، آنچه بود دادیم و بسیار کم بود. بگیر و آنچه داشتى‏ - آبرو- حفظ کن و گویا که ما را ندیده‏اى و به ما چیزى نفروخته‏اى. و مادرى دارد چون زهرا (سلام الله علیها) که از شب تا صبح در نماز است و پس از هر نمازى به دیگران دعا مى‏کند و هنگامى که حضرت حسن (علیه السلام) مى‏پرسد: چرا به ما دعا نکردى؟! جواب مى‏دهد: یابُنَّى الْجَارُثُمَّ الْدَّارُ- پسر کم! همسایه ما مقدم است. این مادر، مربى پسرى چون حسن(علیه السلام)  است. ...

حضرت مجتبى (علیه السلام) از نظر نسب سرآمد همه مردم بود، و از نظر حسب و فضایل انسانى، از زبان آن حضرت بشنویم:

موقعى که امیرالمؤمنین (علیه السلام) از دنیا رفت، حضرت مجتبى (علیه السلام) بر منبر رفت و فرمود: «ما اهل بیت «حِزْبُ اللّهِ» هستیم که غالب معرفى شده‏ایم: فَانَ‏حِزْبَ اللّهِ هُمُ الْغَالِبُونَ‏ ما عترت رسول الله(صلی الله علیه و آله) هستیم که در روایت ثقلین، رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) ما را در کنار قرآن و مبین قرآن و پشتوانه اسلام قرار داده است‏- انّی تَارِکُ فِیکُمُ الّثِقْلَیْنِ‏ کِتابَ اللّهِ وَعِتْرَنَی لَنْ یَفْتَرِفا حَتّی یَرِدَا عَلَیَّ الْحَوْضَ‏ ماییم عالم به تأویل و تنزل قرآن. ماییم که در قرآن شریف، معصوم و مطهر نام برده‏ شده‏ایم- انَّما یُریدُ اللَّهُ لِیَذْهِبَ عَنْکُمُ الّرِجْسَ اهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیْراً باید همه از ما اطاعت کنند؛ زیرا در قرآن به آن امر شده‏اند.- اطِیعُوا اللَّهَ وَ اطِیعُوا الرَّسُولَ وَاولِی الْأمْرِ مِنْکُمْ‏. ماییم کسانى که در قرآن مودت آنان بر مردم واجب شده است- قُلْ لَااسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ‏اجْراً الَّاالْمَوَدَّةَ فِیَ الْقُرْبی‏ ماییم کسانى که در قرآن مودت ما حسنه شمرده شده است- وَمَنْ یَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِیهَا حُسْناً


*******

آیت الله مظاهری دامت برکاته

زندگانى چهارده معصوم(علیه السلام)، ص 64-67




 

خوشه چین

نظرات  (۴)

۰۶ تیر ۹۵ ، ۲۰:۲۹ محمد حسین
السّلام علیک یابن امیرالمؤمنین...
۰۴ تیر ۹۵ ، ۱۳:۴۵ من دلم پاکه ...
عااالی بود 
✅✔✅ 
۰۲ تیر ۹۵ ، ۱۱:۵۹ مهدی زراعتی رخشاندل
بسیار عالی

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">