نهتنها درمسئله اخلاق خشت اول انسانشناسی است
بلکه در هر مسئلهای که پای انسان در میان باشد، خشت اولش تعریف انسان است.
آیت الله حائری شیرازی
یک نکته از هزاران: نکته نکته هایی از این طرف و آن طرف
هر اولی را پایانی است
مهم این است که چگونه آغازت را به پایان برسانی
اگر با هوالاول و الاخر ،در ظاهر و باطنت همراه باشی
امید عاقبت به خیری در تو میباشد
اللهم اجعل عواقب امورنا خیرا
بحق محمد و آله الطاهرین
این یک کُشَیکَل میباشد (یعنی مُصغَّر کشکول یا تو بگو همان کشکولک)
یکی از سنت های علمای گذشته ما نوشتن کشکول بوده است
که شاید معروفترین آن ها کشکول جناب شیخ بهایی علیه الرحمه است
در کشکول بیشتر سخنان و نکات زیبایی که از این طرف و آن طرف به دست می آمده نوشته می شده است
و کمتر در آن ها نوشته های خود صاحب کشکول وجود دارد
در این کشکولک هم سعی بر آن است که نوشته های بنده حتی الامکان وجود نداشته باشد
و نوشته های خود را در وبلاگی دیگر بارگذاری خواهم کرد
پیام های کوتاه
آخرین مطالب
پیوندهای روزانه
نهتنها درمسئله اخلاق خشت اول انسانشناسی است
بصیر مُبَصِّر امام بصیران روح الله الموسوی الخمینی علیه رضوان الله الاکبر :
انسان با روحْ انسان است؛ با بصیرتْ انسان است.
ما همه، با همه حیوانات شرکت داریم در اینکه گوش داریم، چشم داریم، پا داریم، دست داریم. اما این مناط انسانیت نیست.
آنى که انسان را از همه موجودات جدا مى کند، از همه موجودات طبیعى جدا مى کند، آن قلب انسان است؛ آن بصیرت انسان است.
شما بصیرت داشته باشید انسانید. اگر بصیرت نداشته باشد ابوجهل چشم داشت، اما انسان نبود.
صحیفه امام، ج8، ص: 462
9دی روز بصیرت و بیعت با ولایت مبارک
در فرهنگ قرآن ، خواب ، مرگ موقت نسبی است .
انسان با خواب حقیقتاً می میرد ، نه مجازاً ؛
لیکن مرگش نسبی و موقت است ؛ نه مطلق .
آیت الله جوادی آملی
تفسیر تسنیم ج 40 / 107
خدا فهم این معارف را روزی همه بگرداند
آمین
گفتا بصورت، ار چه ز اولاد آدمم
لیکن، به مرتبه به همه حال برترم
خورشید آسمان ظهورم عجب مدار
ذرات کائنات، اگر گشت مظهرم
اوصاف لا یزال ز من گشت آشکار
بنگر بمن، که آینه ذات انورم
فى الجمله مظهر همه اسماست ذات من
بل اسم اعظمم به حقیقت چو بنگرم
از وصیتها [ى] من که در آستان مرگ، و نفسهاى آخر را مى کشم به تو که از نعمت جوانى برخوردارى، آن است که معاشران خود و دوستان خویش را از اشخاص وارسته و متعهد و متوجّه به معنویّات و آنان که به حبّ دنیا و زخارف آن گرایش ندارند و از مال و منال به اندازه کفایت و حدّ متعارف پا بیرون نمى گذارند و مجالس و محافلشان آلوده به گناه نیست و از اخلاق کریمه برخوردارند، انتخاب کن که تأثیر معاشرت در دو طرف صلاح و فساد اجتناب ناپذیر است، و سعى کن از مجالسى که انسان را از یاد خدا غافل مى کند پرهیز نمایى که با خو گرفتن به این مجالس ممکن است از انسان سلب توفیق شود، که خود مصیبتى است جبران ناپذیر.
صحیفه امام، ج16، ص: 212
در مطلب قبلی گفته شد:
وقتی پیامبر صلی الله علیه و آله در بستر بودند فرمودند:
أُتونی بِدَواةٍ و قرطاس أَکتُبْ لَکمُ کتاباً لَن تَضِلُّوا بَعَدهٌ
اَبَداً.
قلم و کاغذ بیاورید تا (وصیت) نامه ای برای شما بنویسم که بعد از من هرگز گمراه نشوید.
در این بین آن شخص گفت :
إنَّ النیی غَلبَهُ الوَجَعُ و عنِدَکم کتابُ اللهِ؛ حَسْبُنا کتابُ الله
در دهه آخر صفر سال 11 هجری پیامبر(صلی الله علیه و آله) بیمار شد. در حال بیماری، اُسامَه
فرزند زید - آزاد شده پیامبر - را، که در آن زمان هجده ساله بود، به امیری
لشکری گماشت که به سمت شام رفته و با نصارای روم شرقی بجنگد. [1]
دستور فرمود که در آن لشکر، ابوبکر و عمر و ابوعبیده جرّاح سَعد بن عُباده و دیگر سران صحابه از مهاجر و انصار شرکت کنند، و تأکید فرمود که کسی از ایشان، از رفتن با آن لشکر، تخلّف نکند [2] .
چون که گلّه بازگردد از ورود پس فتد آن بز که پیشآهنگ بود
گاهى به یک عقبگرد، اوضاع برمیگردد و پیشآهنگ، پسآهنگ میشود
یکى از اساتید ما که خداوند درجاتش را متعالى گرداند در درس به عنوان نصیحت داستان شخصى را مطرح کرد، فرمود: وقتى او وارد مجلس شد، او را در بالاى مجلس نشاندند، خانه مزبور دو در داشت، آن در که بسته بود بالا محسوب مى شد، و در ورودى که باز بود پایین شمرده مى شد، هرگاه کسى وارد مى شد وى را در بالا نشسته مى دید، رندى در باز را بست، و در بسته را باز کرد، و این شخص به همین سادگى به قسمت پایین اتاق افتاد، پس آدم باید در چه رتبه اى باشد که به این امور اعتبارى دل خوش کند
علامه حسن زاده آملى
شرح فارسى الاسفار الاربعه
ج1 ؛ ص33